Nieuwe norm pyrazool in Maaswater is volgens rechter te streng

De nieuwe pyrazoolnorm die Waterschap Limburg oplegde aan chemiebedrijf Sitech in Geleen, is te streng. Dat heeft de bestuursrechter deze week beslist. Het waterschap moet de norm daarom opnieuw bekijken. Ook de drinkwaterbedrijven hadden beroep aangetekend tegen de verscherpte norm. Dat is door de rechter ongegrond verklaard. De drinkwaterbedrijven beraden zich nu op hoger beroep.

In 2015 bleek de concentratie pyrazool in de Maas dusdanig hoog dat de waterleidingbedrijven zich een half jaar lang gedwongen zagen met het innemen van drinkwater uit de Maas te stoppen. De stof kwam van het bedrijf Sitech, dat gevestigd is op bedrijventerrein Chemelot in Geleen. Omdat destijds nog niet duidelijk was of pyrazool schadelijk was en het lozen daarvan in de bestaande vergunning niet was geregeld, stelde het waterschap een tijdelijke norm in: het waterschap verleende een vergunning voor de lozing van 15 microgram pyrazool per liter. De norm werd uiteindelijk verscherpt in een nieuwe vergunning

‘Norm gaat ten koste van het rendement van de zuiveringsinstallatie’
Sitech stelt dat de lozingsnormen voor pyrazool onnodig streng en disproportioneel zijn. Volgens het bedrijf gaat het eenzijdig focussen op de verwijdering van pyrazool ten koste van het verwijderingsrendement van andere afvalstoffen. De rechtbank geeft het bedrijf daarin gelijk en stelt dat het waterschap niet deugdelijk heeft gemotiveerd dat de aangescherpte lozingsnormen voor pyrazool kunnen worden gehaald zonder dat dit het algemene bedrijfsresultaat van de awzi van Sitech nadelig beïnvloedt. De bestuursrechter besliste dat het waterschap nog eens goed naar deze laatste vergunning moet kijken en moet beoordelen of deze strengere norm voor het lozen van pyrazool wel kan zonder dat dit ten koste gaat van het verwijderen van andere afvalstoffen uit het afvalwater.

Andere bezwaren afgewezen
Tegen de eerdere twee normen maakte het chemiebedrijf ook bezwaar, maar dat is door de rechter afgewezen. Sitech heeft sinds 2015 vier keer een dwangsom van 50 duizend euro opgelegd gekregen vanwege lozingen. Het totaalbedrag van twee ton moet het bedrijf gewoon betalen. Drinkwaterbedrijf WML is blij met die beslissing: “We stellen vast dat nu echt voldoende duidelijk is dat de lozing van de relatief grote hoeveelheden pyrazool in 2015 inderdaad niet vergund was”, aldus een woordvoerder.

Ook drinkwaterbedrijven in beroep tegen vergunning
Ook door diverse drinkwaterbedrijven is beroep aangetekend tegen de verscherpte vergunning. De drinkwaterbedrijven stellen dat de aanvraag en het onderzoek dat aan het besluit van het waterschap is voorafgegaan onvolledig waren, dat het meldingssysteem in de vergunning het lozen van nieuwe stoffen mogelijk maakt zonder dat daarvoor de vereiste vergunningprocedure wordt doorlopen en dat in de vergunning opgenomen meldings-, bemonsterings-, analyse- en onderzoekverplichtingen tekortschieten. De rechtbank verklaarde dat beroep echter ongegrond.

Mogelijk hoger beroep
De woordvoerder van WML geeft aan dat deze laatste uitspraak van de rechter door de drinkwaterbedrijven met gemengde gevoelens is ontvangen: “We zien het als positief en belangrijk dat de rechter aangeeft dat het drinkwaterbelang op zichzelf bij de vergunningverlening moet worden meegewogen, anders dan Sitech aangeeft. Tegelijk zijn we – juist met die constatering van de rechtbank in het achterhoofd – teleurgesteld in de manier waarop de rechtbank beoordeelt in hoeverre dat mee te wegen drinkwaterbelang ook voldoende meegenomen wordt in de afwegingen die het waterschap heeft gemaakt bij de verlening van de vergunning. Daarom beraden wij ons op een eventueel beroep tegen deze uitspraak. Komende weken zullen we daar, in overleg met de andere betrokken drinkwaterbedrijven een besluit over nemen.”