Waterschapsverkiezingen: waterpartij zet kaarten op inhoud

Ingrid ter Woorst, portefeuillehouder waterkwaliteit bij het Hoogheemraadschap van Delfland, is een van de vele waterbestuurders die zich komende weken extra inzet om kiezers te winnen voor haar partij, Water Natuurlijk, dat nu 4 van de 30 zetels inneemt. Ter Woorst hoopt na de verkiezingen haar tweede termijn in te kunnen als hoogheemraad. In Delfland hebben waterpartijen een plek verworven in het bestuur met de Algemene Waterschapspartij (Hans Middendorp) en Water Natuurlijk van Ingrid ter Woorst. 

Uit eigen zak
Op de kieslijst prijken 19 namen van mensen die zich inzetten voor haar partij. Ter Woorst: “Iemand vroeg eens naar het secretariaat van onze partij, maar dat is er niet: we zijn het zelf. We verdelen de taken en ook de kosten. De sleutelhangers met de waterlaars betalen we uit eigen zak.” 
Hoewel de ‘algemene’ partijen vanwege de naamsbekendheid in het voordeel lijken, ook door de combinatie met de Statenverkiezingen, dicht Ter Woorst de waterpartijen goede kansen toe:  “Wij kunnen ons puur op de inhoud concentreren, zoals het verbeteren van de waterkwaliteit. We hebben veel kennis. Natuurlijk zijn we ook voor droge voeten, maar daar is iedereen voor. Over de mate waarin we de waterkwaliteit verbeteren, bestaan verschillende visies. Daarin valt er voor burgers veel te kiezen.”

Geborgde zetels
Zoals velen maakt Ter Woorst zich zorgen over de 9 geborgde zetels voor belangengroeperingen in het waterschapsbestuur, waarvan 8 voor ‘onbebouwd’ en ‘bedrijfsgebouwd’, in de praktijk agrariërs en tuinders. “Het zou veel democratischer kunnen”, meent zij. De vier zetels voor ‘ongebouwd’ vertegenwoordigen een groep van 80 agrariërs. De rest van de 30 zetels (21) zijn voor de 1,4 miljoen inwoners in dit gebied. Bovendien worden de kandidaten voor de geborgde zetels geworven uit een ons-kent-ons circuit. Denk niet dat je je als ZZP’er zomaar kunt aanmelden bij Bedrijfsgebouwd. En over de kandidaten kan niet openbaar worden gestemd.” 
Het campagnevoeren voor Water Natuurlijk gaat buiten haar dagelijkse bestuurstaken om: “Ik kan tijdens mijn dagelijks werk natuurlijk niet mijn partij noemen. Mond- tot mond reclame, een gesprek bij de slager om de hoek. Met elke aandacht zijn we blij.”

In haar dagelijks werk steekt ze veel tijd in het uitleggen waarom bepaalde maatregelen nodig zijn. Vertrouwen winnen, luisteren naar mensen, dat is heel belangrijk. We hebben bij Berkel en Rodenrijs na veel discussie geïnvesteerd in versterking van de Bergboezem. Ik heb er veel tijd in gestoken om de betrokkenen ervan te verzekeren dat er geen nieuwe waterplassen komen.”

Relatief onbekend
Ter Woorst ziet nog ruimte voor verbetering van de pr van haar partij. De algemene folder krijgt  een update, waarbij de huidige natuurfoto’s worden aangevuld met meer stedelijke beelden. Toch wat realistischer voor deze stedelijk omgeving. 
Dit jaar zal Ter Woorst niet op de Markt in Delft rondlopen om stemmen te werven. “Je kunt uiteindelijk maar enkele mensen op zo’n middag aanspreken.”  Binnenkort geeft ze wel een lezing voor de KNNV, vanuit het besef dat de trouwste aanhang zich in de hoek van natuur en ecologie bevindt, zoals natuurverenigingen en sportvissers. Toch loopt de afsprakenagenda van de waterpartij nog niet over. “We zijn relatief onbekend, in vergelijking met de algemene, landelijke politieke partijen. Maar wel bekender dan bij de vorige verkiezingen, toen we voor het eerst meededen. Bovendien hebben we al onze doelstellingen gehaald. We hebben veel leuke boodschappen.”
Kleine beetjes helpen, lijkt het motto. “In de plaatselijke krant stond ik vermeld als enige regionale bestuurder die niets had gedeclareerd. Declaraties geven alleen maar gezeur. En ik ga overal op mijn eigen fiets naar toe. Daar is wel eens vreemd naar gekeken. Ik heb voor de grap wel eens om een bordje gevraagd voor mijn fiets, zoals op het parkeerterrein voor de dienstauto’s.”

De vervuiler betaalt
In Delfland liet haar partij van zich horen. Over de waterkwaliteit zelf, maar ook de kosten: wie moet bijvoorbeeld de kosten van extra voorzuivering van de glastuinbouw betalen? De tuinders zelf of de burger via de waterschapslasten? Water Natuurlijk houdt onverkort vast aan het “vervuiler betaalt” principe. Ter  Woorst drong enige tijd terug aan op openbaarmaking van de regionale waterkwaliteitscijfers. Is dat nou nodig, werd haar gevraagd. Maar Ter Woorst kreeg haar zin en de rapportage toonde onomstotelijk aan dat de glastuinbouw nog steeds het water vervuilt. Bij de handhaving  – waarbij nachtkijkers en andere meetapparatuur zijn ingezet – zijn tal van overtredingen vastgesteld. “Bleek een tomatenkweker op zondagmiddag ’de dop’ van zijn waterleiding te halen om het spoelwater te lozen op de sloot.” Ook werden goed verstopte lozingsbuizen aangetroffen en pijpen met een uitlaat onder water.
“Dat gaat om gif. Er is sprake van bewust lozen”, concludeert zij. “Dat is niet goed voor vissen en mensen, maar ook niet voor het imago van de tuinbouw.”
In haar dagelijks werk maar ook voor de partij, is handhaving een speerpunt. Er is bijvoorbeeld in één jaar 300.000 euro extra gestoken in handhaving van de glastuinbouw. Daarnaast worden pilots voor decentrale voorzuivering opgestart in het Westland. Dijkgraaf Van Haersma Buma met de portefeuille handhaving, heeft Ter  Voorst aan haar zijde. “Je bent wel lastig, maar dat is maar goed ook”, zei hij haar. Intussen hebben gemeentebestuurders, zoals die van gemeente Westland, zich gecommitteerd aan de strengere handhaving.

Schoon water
Ter Woorst heeft de constatering van haar communicatieadviseur ter harte gekomen om bij de kiezer het belang van schoon water te benadrukken. “Gezonde vissen, zwemwater en een aantrekkelijke en gezonde leefomgeving voor mens, plant en dieren –  dat is de manier om het werk van waterschappen bij een breed publiek onder de aandacht te brengen.” 
De afgelopen jaren heeft zij vooruitgang geboekt dankzij een hele praktische benadering met de aanpak van het zwemwater en de aanleg van visliften.  Tot slot heeft Ter Woorst gezorgd dat er 28 hectare natuurvriendelijke oevers en vispaaiplaatsen bij kwamen. “Wat als we het niet halen?” werd in de organisatie gevraagd. Ze liet daarop een programma met prestatie-indicatoren maken zei: “We gaan het wel halen. En als we het niet dreigen te halen is dat snel zichtbaar en kunnen we tijdig maatregelen nemen.” Ter Woorst: “Uiteindelijk werkte iedereen mee. Dan is het mooi als het slaagt. Bovendien zijn de kosten meegevallen, door slim samen te werken en het toepassen van innovaties.”