Iedereen aan tafel

Watersector nieuws

Nooit heb ik als vader de hele familie aan tafel geroepen voor een beraad. Mijn oproep aan iedereen om ze aan tafel te krijgen, ging enkel en alleen om het eten. Onverwachte gebeurtenissen genoeg, maar ik heb er nooit een reden in gezien om iedereen bij elkaar te roepen. Snel handelen was soms wel geboden. Zoals tijdens een noodweer op de camping in Spanje, waar we onderdak moesten zoeken in het toiletgebouw toen de tent het dreigde te begeven. Maar ja, toen zaten we allemaal al bij elkaar in ons tentje. In afwachting van wat het steeds heftiger wordende onweer ons brengen zou.

Dit artikel is alleen zichtbaar voor PREMIUM abonnees

Schrijf je nu gratis in om toegang te krijgen tot PREMIUM artikelen. Alleen je emailadres is voldoende. Je kunt dan alle PREMIUM artikelen gratis lezen tot 1-1-2023. Het abonnement eindigt dan automatisch. Je zit nergens aan vast. Meer informatie over WaterForum PREMIUM lees je hier.
Wij gebruiken uw emailadres alleen om u toegang te geven tot PREMIUM artikelen

Overstromingsrisico
Ik kan dan ook niet goed inzien waarom overheden na een extreme droogte of een extreem hoogwater een beleidstafel beleggen. Maanden hoor je niets en ineens worden er tientallen aanbevelingen tevoorschijn getoverd. De eerste aanbeveling uit het tussenrapport van de Beleidstafel over het hoogwater in Limburg legt de nadruk op communicatie en bewustzijn van overstromingsrisico’s. Alsof Nederland zich daarvan niet bewust zou zijn geworden. Daar lijkt mij geen aanbeveling van een beleidstafel voor nodig.

Protocol
In die zin heb ik meer op met de evaluatie door het hoogheemraadschap Hollands Noorderkwartier na de waterbom van juni vorig jaar. Het waterschapsbestuur bracht al snel verslag uit en besprak het hele voorval in de openbare vergadering met het dagelijks bestuur. Het was een moeilijke vergadering voor dijkgraaf Kohsiek, die werd verweten dat hij te weinig zichtbaar was geweest. De dijkgraaf verdedigde zich door te stellen dat hij conform het protocol had gehandeld. Hij voegde eraan toen dat hij het de volgende keer anders zal doen en dat daarvoor het protocol zal worden aangepast. Het algemeen bestuur ging als één man achter zijn dijkgraaf staan.

Stroperig
In het geval van het hoogwater in Limburg zijn we wederom in een bestuurlijke spaghetti terechtgekomen. De beleidstafel heeft de zaak nog stroperiger gemaakt. Een opsomming van 25 anonieme aanbevelingen. Bang om de lokale bestuurders voor de voeten te lopen. Terwijl die lokale bestuurders juist dringend behoefte hebben aan een landelijke sturing waar het gaat om de Maas als deel van het hoofdwatersysteem en om de hoofdspelregels voor ruimtelijke maatregelen om bovenstrooms in het Limburgse heuvellandschap meer water vast te kunnen houden

Crisisbeheer
Ja, ik snap dat het gaat om een eerste tussenrapport en dat het hoofdrapport later dit jaar verschijnt. Maar dan hebben we meer dan een jaar moeten wachten op de analyse van wat er in het watersysteem is gebeurd. Wat is daar zo extreem complex aan? Het hoeft niet allemaal tot in details bekend te zijn wat zich in het Limburgse watersysteem en op de Maas heeft afgespeeld. Maar twee pagina’s hierover in het eerste tussenrapport van de Beleidstafel is wel heel karig. Zeker omdat de drie voorafgaande evaluaties van Waterschap Limburg en de veiligheidsregio’s daar ook al niet op in zijn gegaan. Alles concentreert zich op de crisisbeheersing. Iedereen aan tafel, maar waar hebben we het eigenlijk over? Wat heeft ons zo verrast? Het onderhoud aan de Monsin stuw in Luik? De grote erosiegaten in de Grensmaas? De vloedgolven uit de Eifel?

Zelfredzaamheid
Wat ik vooral miste, is de zelfredzaamheid. Niet het bestuurlijke perspectief, maar dat van de bewoners die door het plotseling opkomende water in het nauw zijn gedreven en moeten besluiten wel of niet weg te gaan. Om wel of niet met zandzakken in de weer te gaan. Hopelijk komen dat soort aanbevelingen in de volgende rapportage. Niet alles hoeft te worden uitgekauwd in protocollen. Als ik met de familie tijdens een hevig noodweer op een Spaanse camping in een klapperend tentje zit met mijn kinderen, ga ik echt niet op de overheid wachten. Extra scheerlijnen, een schep om een sleuf om de tent te graven. Of, als het helemaal mis gaat, rennen naar het toiletgebouw.